Dumi

Zelf al vanaf jongs af aan besmet met het paarden virus, blijkt die liefde ook overgeslagen op mijn dochter. Opgegroeid tussen de paarden, dus logischerwijs zou er ook een paardje voor haar komen. Van nature is dochter wat angstig en onzeker, dus besloot ik te gaan zoeken naar een “kant en klare” rijpony voor haar. Zo’n hele makkelijke goedzak, waar ze alles mee kan en zodoende vertrouwen kon opbouwen. Meerdere ponietjes bezocht, allemaal super lief en leuk, maar geen klik mee.Tot ik op Facebook een oproep tegenkwam waarin men naarstig op zoek was naar een fijne, nieuwe plek voor twee Bosnian Mountain Horses. Één van de twee sprak me meteen aan op de foto; Dumi, 6 jaar, met de liefste ogen die ik één keer eerder heb gezien, bij mijn eerste pony, Nesta. En laat ik nou enorm gefascineerd zijn door dit ras. Ik volg Zefanja al een tijdje en heb alles gelezen wat er te lezen valt over de Bosnian, maar had nooit gedacht dat ik zelf wel eens eigenaar van zo’n bijzonder paard zou kunnen worden. En daar was ineens Dumi. Direct gebeld, 3 dagen later kennis maken en dat was liefde op het eerste gezicht, wauw. Een directe klik ook tussen dochter en Dumi, ook zij voelde wat ik voelde. Nog eens 3 dagen later zijn we hem gaan halen. Op mijn mini paddock paradise kon hij vrij makkelijk in de kudde erbij, hij paste zich zo snel aan, kent zo goed de taal van de kudde. Mijn “oma” van 27 nam hem onder haar vleugels en stond hem bij in nieuwe dingen leren, zoals bijvoorbeeld buiten wandelen.

Alleen… een kant en klare pony voor dochter was het niet. Dat realiseerde ik me al bij kennis maken en ik heb bewust gekozen voor de klik in plaats van de wensenlijst. Maar hij bleek nog minder kant en klaar dan ik verwacht had. Althans, laat ik het anders zeggen: hij was wel kant en klaar, zo kant en klaar als een oerpaard hoort te zijn. Wij waren niet kant en klaar! Wij waren heel andere paarden gewend, wij bleken de zuivere paardentaal nog helemaal niet te spreken, ook al dachten we van wel en zijn we daarin de grote massa in ouderwets paarden houden wel vooruit. Dumi bleek voor ons een enorme leermeester. En voor dochter blijkt hij van onschatbare waarde voor haar vertrouwen. Want hoe gaaf is het dat een paard met zulke roots, jou als mens durft te vertrouwen om nieuwe dingen te leren? En hoe gaaf is het dat je daarbij volledig op je eigen gevoel mag vertrouwen in de manier waarop je met dit paard communiceert? Dat je merkt dat luisteren naar je gevoel, luistert naar wat het paard je zegt, voor een enorme mooie en liefdevolle verbintenis zorgt met dat paard. En nee, er wordt dus niet op hem gereden. Want ookal schijnt hij dat te kunnen, getuige de foto’s vanuit zijn geboorteland, wij merken dat hij er niet blij van wordt, dus rijden is allang geen wens meer. “Pressure and release” als leermethode? Haha, nee hoor, Dumi doet niet mee. Voor een beloning echter doet hij alles, het moet tenslotte wel zin hebben wat je van hem vraagt. Inmiddels wandelen we hele afstanden, doen we grondwerk, kan hij truukjes, loopt hij met dubbele lijnen als voorbereiding op de kar of misschien wel horseboarden. Maar alles in kleine stapjes en Dumi geeft het tempo aan. Elke dag opnieuw leren we zoveel van ons Binkie, want dat is hij, de knapste Bink op aarde.